اگر «Eden» به جای یک فیلم، یک کتاب میبود، احتمالاً شبیه همان کتابهای قطور و جدی تاریخی میشد که پدرها معمولاً برای کریسمس هدیه میگیرند.
اما در قالب فیلم، «Eden» همچنان روایتی واقعی و کلاسیک از آن دست داستانهایی است که پدرها دوست دارند؛ شاید بشود گفت این فیلم، «امپراتوری روم» ساخته ران هاوارد است. هاوارد همیشه علاقهمند به روایت داستانهای واقعی بوده و «عدن» که شنبه در جشنواره فیلم تورنتو به نمایش درآمد، اثری جسورانه و متفاوت در فهرست کارهای او به شمار میرود.
دکتر فریدریش ریتر (با بازی جود لا) و همسرش دورا (ونسا کربی)، برای رسیدن به زندگی ایدهآل و دور از مردم، به جزیره خالی از سکنه فلوریانا در مجمعالجزایر گالاپاگوس میروند. ریتر میخواهد از جهان فرار کند و کتاب فلسفی بزرگی بنویسد؛ اثری که به باور او میتواند پایههای جامعه را تغییر دهد. اما وقتی گزارشهایی از نامههای او باعث معروفیتش در اروپا میشود، زندگی آرام آنها به هم میریزد. اول از همه، خانواده ویتمر میرسند: هاینتس (دنیل برول)، مارگارت (سیدنی سوئینی) و پسر بیمارشان هری (جاناتان تیتل).
اما با وجود تمام تلاشهای ریتر برای ناامید کردن آنها با اسکان دادنشان در منطقهای خشن و بیرحم، خانواده ویتمر برخلاف انتظار، زندگی تازهای برای خود میسازند. این وضع تا زمانی ادامه دارد که بارونس الوئیز، با همراهی معشوقههایش و با اسمهایی عجیب (مثل آنا د آرماس)، با نقشهای برای ساختن یک هتل مجلل وارد ماجرا میشود. از این نقطه به بعد، آن بهشت ساده و بیآلایش، به یک جشنواره پر از نیرنگ و فریب، رقابتهای شدید و خشونت تبدیل میشود.
توصیه میشود به مطالعه مقاله نقد و بررسی فیلم شهر خاموش ادامه دهید.
هاوارد در فیلم “Eden” با فیلمنامهای از نوآ پینک، باید چندین خط داستانی را همزمان پیش ببرد. روایت فیلم مدام بین صحنههای عجیب و غریب – که گاهی به طنز میگراید – و موقعیتهای پرتنش و رقابتی در نوسان است. طبیعی است که با این حجم از اتفاقات متعدد، برخی از بخشها ممکن است به خوبی پیش نروند.
جود لا با توان کامل، نقش ریتر – شخصیتی خودشیفته و شیفته نیچه – را بازی میکند. او همچنان به انتخاب نقشهای افراطی ادامه میدهد، اما در عین حال، جذابیت طبیعی خود را به عنوان اصلیترین سلاح ریتر حفظ کرده است. ونسا کربی نیز در مقابل او عملکرد درخشانی دارد و در نقش دورا، زنی را نشان میدهد که از شرایطش به ستوه آمده؛ شرایطی که در آن تمام کارهای خانه به دوش اوست و همسرش فقط به دنبال آرمانهای خودش است. کربی، دورا را با حالتی غریزی و مشتاق به تصویر میکشد؛ زنی که از عمق وجود آرزو میکند معجزهای دردش را التیام بخشد (ظاهراً دورا به بیماری اماس مبتلا است). با اینکه کربی در بخش اول فیلم “Eden” درخشان است، متأسفانه حضورش کمرنگ به نظر میرسد و ظرافتهای بازی او زیر سایه اجرای پرحجم و پرسر و صدای جود لا قرار میگیرد.
هاوارد با فیلم «رقابت»، برول را به سینمای آمریکا معرفی کرد. در این فیلم، برول از همه بازیگران باورپذیرتر و مسلطتر ظاهر شده است. هاینتز، شخصیتی است که با عزت نفس به دنبال زندگی بهتر است، حتی اگر مجبور باشد خاطرات تلخ جنگ جهانی اول را در اعماق ذهنش پنهان کند.
برای درک عمیقتر این موضوع، مطلب نقد و بررسی سریال شوگان (Shogun) را بخوانید.
سوئینی در فیلم «Eden» برخلاف نقشهای قبلیاش، یک زن ساکت و سنتی را بازی میکند که در جستجوی هویت خود است. در برخی صحنهها، مخصوصاً زمانی که باید هم درد زایمان را تحمل کند و هم با دستهای سگ درنده بجنگد، توانایی بیشتری از خود نشان میدهد. با این حال، هنوز بازی او آن قدر قوی نیست که بتواند تماشاگر را متقاعد کند در آینده به یک بازیگر بزرگ تبدیل خواهد شد. فشار عاطفی فیلم بر شانههای شخصیت سوئینی است و این فشار، او را خرد میکند.
توصیه میکنیم حتماً مقاله نقد و بررسی فیلم هرماس را مطالعه کنید.
اگر به این موضوع علاقه دارید، نقد و بررسی فیلم «حدود 8 صبح» را از دست ندهید.
اگر سوالاتی دارید، مقاله نقد و بررسی سریال میدان سرخ به شما کمک خواهد کرد.
اگر به این موضوع علاقه دارید، نقد و بررسی فیلم آریاشهر دو نفر را از دست ندهید.
برای گسترش دانش خود، به مقاله نقد و بررسی فیلم بیچارگان (Poor Things) سر بزنید.
در کل، نقشآفرینی او به فیلم لطمه میزند. لهجه آلمانیاش اصلاً متقاعدکننده نیست. مشکل بزرگتر این است که سوئینی برای نقشهای تاریخی مناسب به نظر نمیرسد. او کاملاً حال و هوای یک زن امروزی را دارد و تصور اینکه چنین شخصیتی در دوران قبل از اینترنت وجود داشته، بسیار سخت است. این حس آن قدر قوی است که هر بار تصویر او روی صفحه ظاهر میشود، بیننده از فضای داستان جدا میشود.
اطلاعات جامعتری در مورد این موضوع را در نقد و بررسی فیلم مفت بر پیدا کنید.
مقاله نقد و بررسی فصل دوم بازی مرکب (Squid Game season 2) حاوی اطلاعات جامعی است.
آنا دآرمـاس با جسارت تمام، نقش یک بارونس خودشیفته و خطرناک را اجرا میکند. او با تکیه بر غرور ساختگی و رفتارهای اغواگرانه، سعی دارد به خواستههایش برسد؛ اما از همان اول برای بیننده و دیگر شخصیتهای فلوریانا روشن است که آدم فریبی بیش نیست. شبیه به نقشآفرینیاش در فیلم «بلوند»، این بار هم بیشتر بر جذابیتهای ظاهری تمرکز دارد تا عمق احساسی نقش، و امیدوار است که با این جسارت، کمبودهای بازیاش پوشیده بماند. اجرایش پر از حرکت و شلوغی است و درنهایت مشخص نیست که آیا این بارونس در فریب دادن دیگران ناتوان است، یا این مشکل از بازیگر ناشی میشود.
«Eden» به نظر انتخاب غیرمنتظرهای برای ران هاوارد است. این فیلم از نظر سبکی ادامهدهنده مسیری است که او در دهه گذشته در پیش گرفته و به سراغ روایتهایی فراتر از واقعیت رفته (مانند «در دل دریا» و «سیزده جان»). با این حال، این اثر به مراتب تلختر و خشنتر از کارهای معمول هاوارد است. از نظر تصویری، فیلم زیبا و خیرهکننده است، به ویژه در نمایش طبیعت دستنخورده؛ اما آن روحیه امیدبخش و دلگرمکنندهای که در بیشتر آثار هاوارد دیده میشود و او را از فیلمسازان منفینگر جدا میکند، اینجا غایب است.
این موضوع را بهتر بشناسید با مطالعه نقد و بررسی فیلم شبگرد.
اگر سوالاتی دارید، مقاله نقد و بررسی فیلم Weapons (سلاح) به شما کمک خواهد کرد.
توصیه میکنیم حتماً مقاله نقد و بررسی فیلم پیر (Old) را مطالعه کنید.
توصیه میشود به مطالعه مقاله نقد و بررسی فیلم اتاق مجاور (The Room Next Door) ادامه دهید.
داستان واقعی «Eden» به اندازهای گیراست که اگر مستندی درباره آن ساخته شده بود، همین حالا دیده میشد. این روایت به عنوان یک درام تاریخی، پتانسیل تبدیل شدن به یک تریلر درجهیک را دارد؛ اما در این فیلم، نتیجه کار بیشتر شبیه ترکیبی ناموزون از بقای پرتنش، اتفاقات عجیب تاریخی و درگیریهای خانوادگی است که در نهایت به مجموعهای از صحنههای بهیادماندنی ختم میشود، اما…
توصیه میکنیم این مطلب نقد و بررسی فیلم کارو را حتماً بخوانید.
