احضار: آخرین مراسم، جدیدترین فیلم از مجموعه پرطرفدار و گاهی جنجالی The Conjuring است. این مجموعه از اولین قسمتش توانست جایگاه خاصی در دل علاقهمندان به فیلمهای ترسناک پیدا کند. کارگردان قسمت اول، جیمز وان، در سال ۲۰۱۳ نشان داد که میتوان با دوری از کلیشههای معمول، با یک داستانگویی منظم، فضاسازی درست و بازیهای خوب، بیننده را به شدت مجذوب فیلم کرد. اما روند این سری فیلمها به تدریج از آن ایدههای تازه فاصله گرفت و به سمت تکرار و ساخت محصولاتی مشابه و صنعتی حرکت کرد. به نظر میرسد “آخرین مراسم” بیشتر از بقیه قسمتها به این کلیشهها نزدیک شده است.
فیلم از همان اول به بیننده میفهماند که نباید منتظر چیز جدید یا غیرمنتظرهای باشد. داستان به جای شروع پرتعلیق و جذاب، با صحنههای معمولی از زندگی خانوادگی شخصیتها آغاز میشود: جشن گرفتن، خوردن خوراکی، بازی پینگپنگ و حتی قدم زدن عاشقانه. این صحنهها در فضایی که قرار است بعداً ترسناک شود، یک مقدمه کشیده و بیهدف ایجاد کردهاند. این بخشها نه زمینهساز ورود به ماجرای اصلی هستند و نه به شکل درستی به شناخت شخصیتها کمک میکنند.
برای درک عمیقتر این موضوع، مطلب نقد و بررسی بازی Ghost of Yotei را بخوانید.
داستان فیلم بر اساس یک وسیله شیطانی (یک آینه) شکل میگیرد، اما ارتباط این وسیله با شخصیتهای اصلی، تا وسط فیلم هم نامشخص میماند. بیننده نمیفهمد دشمن دقیقاً چه کسی است، چرا و چطور به زندگی این خانواده یا این زوج وارد شده است. در نمونههای موفقتر این سری فیلمها، معمولاً خطر از همان اول مشخص است و داستان از شروع تا پایان، مسیری روشن را طی میکند. اما در این فیلم، فیلمنامه با جهشهای نامفهوم سعی دارد حس وحشت ایجاد کند؛ ولی در نهایت، تنها نتیجه، مجموعهای از صحنههای گسسته و بیارتباط است.
توصیه میکنیم حتماً مقاله نقد و بررسی فیلم سال گربه را مطالعه کنید.
بخش زیادی از فیلم با طولدادن بیمورد صحنهها و تکرار کارهای روزمره پر شده است. شخصیتهایی که قرار است تحت تأثیر نیروی شیطانی باشند، صبحانه میخورند، با هم شوخی میکنند، آخر هفته برنامه کودک تماشا میکنند و شب تازه با جن درگیر میشوند. این حرکت مداوم بین زندگی عادی و صحنههای بحرانی، بدون هیچ ارتباط منطقی، باعث میشود حتی صحنههایی که باید ترسناک باشند، تأثیری نداشته باشند. در نتیجه، به جای اینکه بیننده حس کند خطری دائمی وجود دارد، فقط منتظر میماند تا شخصیتها دوباره به زندگی روزمره خود برگردند!
مقاله نقد و بررسی سریال خائن کشی منبع بسیار خوبی برای یادگیری بیشتر است.
مقاله نقد و بررسی فیلم تام و جری (Tom and Jerry) حاوی اطلاعات جامعی است.
در صورت علاقهمندی، مطلب نقد و بررسی فیلم بیچارگان (Poor Things) را از دست ندهید.
برای گسترش دانش خود، مقاله نقد ویدئویی سریال «خائن کشی» به کارگردانی مسعود کیمیایی را مطالعه کنید.
فیلم با اضافه کردن چند شخصیت فرعی جدید، مثل یک دختر و یک داماد بهانهگیر و بیجذابیت، سعی کرده حالتهای مختلفی ایجاد کند. اما این کار نتیجه عکس داده است. بازی غیرطبیعی و بیحس این شخصیتها نه تنها به قصه کمک نکرده، بلکه باعث شده بار منفی داستان بیشتر شود. داماد شبیه به تیپهای تکراری و کلیشهای فیلمهای هالیوودی دهه هشتاد است و دختر هم با بازی ضعیفش، کاری جز طولانی کردن زمان فیلم انجام نمیدهد.
این موضوع را بهتر بشناسید با مطالعه نقد و بررسی فیلم Caught Stealing (مچ گیری).
برای گسترش دانش خود، مقاله نقد فیلم به سبک مسعود فراستی! / آیا ابتذال انتهایی دارد؟! + ویدئو را مطالعه کنید.
در گذشته، فیلمهای این سبک با استفاده هوشمندانه از صدا، نور و موقعیتهای روانی، حس ترس را به بیننده منتقل میکردند. اما در این اثر، تقریباً تمام ترسها با صداهای بلند و ناگهانی ایجاد شده است. این روش آنقدر ساده و تکراری به کار رفته که اگر صدا را قطع کنید، دیگر چیزی برای ترسیدن وجود ندارد. حتی صحنههای واقعاً ترسناک فیلم، مثل وقتی که شخصیت به تلویزیون نزدیک میشود و ناگهان حمله میشود، فقط به یک یا دو لحظهٔ کوتاه محدود شده است.
برای گسترش دانش خود، به مقاله نقد و بررسی سریال شوگان (Shogun) سر بزنید.
اگر سوالاتی دارید، مقاله نقد و بررسی فیلم بی بدن به شما کمک خواهد کرد.
در این مقاله نقد و بررسی فیلم «حدود 8 صبح» اطلاعات مفیدی آمده است.
این موضوع را بهتر بشناسید با مطالعه نقد و بررسی بازی 12 دقیقه (Twelve Minutes).
اطلاعات جامعتری در مورد این موضوع را در نقد و بررسی فیلم آنت (Annette) پیدا کنید.
فیلم «احضار: آخرین مراسم» نه تنها دنبالهی مناسبی برای دو قسمت اول این مجموعه نیست، بلکه حتی به سطح فیلمهای جانبی مثل «آنابل: تولد» هم نزدیک نمیشود. این فیلم نمونهی بارتی از تجاریسازی بیش از حد ژانر وحشت است؛ جایی که استودیوها فقط با ساختن قسمتهای پشت سر هم، نام یک مجموعه را زنده نگه میدارند، بدون اینکه توجهی به کیفیت و ارزش واقعی اثر داشته باشند.
اگر از طرفداران پر و پا قرص مجموعه فیلمهای «احضار» هستید، شاید تماشای «آخرین مراسم» فقط برای این باشد که مجموعه را کامل دیده باشید. اما نباید انتظار ترس عمیق یا یک داستان منسجم و قوی را داشته باشید. تنها نکتهی مثبت، یکی دو صحنهی مهیج است که کمی فضای فیلمهای قبلی این مجموعه را یادآوری میکند. اما اگر این فیلم را به عنوان یک اثر مستقل در سبک ترسناک در نظر بگیریم، «آخرین مراسم» چیز تازهای برای ارائه ندارد و حتی از استانداردهای معمول این ژانر نیز پایینتر است.
مقاله نقد و بررسی فیلم سرزمین عجایب ویلی (Willy’s Wonderland) منبع بسیار خوبی برای یادگیری بیشتر است.
اگر به این موضوع علاقه دارید، حتماً نقد و بررسی فیلم چرا گریه نمی کنی؟ را بخوانید.
اگر به این موضوع علاقه دارید، حتماً نقد فیلم صبحانه با زرافهها / صبحانه با نویسنده را بخوانید.
توصیه میکنیم حتماً مقاله نقد و بررسی فیلم «نیلگون» را مطالعه کنید.
امتیاز: ۳ از ۱۰
نویسنده: میثم کریمی
برای یادگیری پیشرفته، به نقد مسعود فراستی بر سریال « گامبی وزیر » / انگار بازی منچ یا مار و پله است! مراجعه کنید.
در صورت علاقهمندی، مطلب نقد و بررسی فیلم Road House را از دست ندهید.
برای درک عمیقتر این موضوع، مطلب مسعود فراستی: من فیلم ها را از روی پوستر و تیزر نقد می کنم! را بخوانید.
این موضوع را بهتر بشناسید با مطالعه نقد و بررسی فیلم چشمان مار (Snake Eyes).
اگر به این موضوع علاقه دارید، حتماً نقد و بررسی فیلم قلهک را بخوانید.
برای مطالعه بیشتر، به نقد و بررسی فیلم «تصور» سری سر بزنید.
