نقد و بررسی فیلم بی‌مادر

بی‌مادر

فهرست مطالب

خلاصه فیلم «بی‌مادر»:
یک زن و شوهر با بازی امیر آقایی و میترا حجار، سرانجام در مورد بچه‌دار شدن به توافق می‌رسند و تصمیم می‌گیرند از روش رحم اجاره‌ای استفاده کنند. اما با ورود زن دیگری به خانه آن‌ها، اتفاقات غیرمنتظره‌ای رخ می‌دهد و داستان شکل تازه‌ای به خود می‌گیرد.

کارگردان:
سید مرتضی فاطمی، که پیش از این به عنوان تهیه‌کننده در مجموعه‌هایی مانند «هوش سیاه» و «شرایط خاص» فعالیت داشته، این‌بار برای اولین‌بار کارگردانی را تجربه کرده و «بی‌مادر» اولین اثر او در این نقش است.

برای یادگیری پیشرفته، به نقد و بررسی فیلم اره 10 (Saw X) مراجعه کنید.

اگر به این موضوع علاقه دارید، نقد و بررسی فیلم سگ شکاری ( Greyhound ) را از دست ندهید.

برای درک عمیق‌تر این موضوع، مطلب نقد و بررسی فیلم زن ها فرشته اند 2 را بخوانید.

برای اطلاعات بیشتر، به مقاله نقد و بررسی فیلم خشم مردانه (Wrath of Man) مراجعه کنید.

توصیه می‌شود به مطالعه مقاله نقد و بررسی فیلم کارو ادامه دهید.

مقاله نقد و بررسی فیلم اتاق مجاور (The Room Next Door) حاوی اطلاعات جامعی است.

در صورت علاقه‌مندی، مطلب نقد و بررسی بازی بایومیوتنت (Biomutant) را از دست ندهید.

برای اطلاعات بیشتر، به مقاله نقد و بررسی سریال کانتینتال (The Continental) مراجعه کنید.

نقد فیلم «بی‌مادر»:
«بی‌مادر» نیز مانند بسیاری از فیلم‌های سینمای ایران، با مشکل ضعف در فیلمنامه روبرو است. در این فیلم، موضوع اصلی و حتی برخی از نقاط عطف داستان مشخص شده، اما نحوه رسیدن به این نقاط، اغلب با ضعف‌های زیادی همراه است و روایت را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

اگر به این موضوع علاقه دارید، نقد و بررسی فیلم شبگرد را از دست ندهید.

این موضوع را بهتر بشناسید با مطالعه نقد و بررسی فیلم کروئلا (Cruella).

بی مادر

مشکل اصلی فیلم در طراحی شخصیت‌هاست. شخصیت‌هایی که بر پایهٔ واقعیت ساخته نشده‌اند، بلکه از ناخودآگاه نویسندهٔ فیلمنامه سرچشمه گرفته‌اند. در این نگاه، قشر کم‌درآمد همیشه با لباس‌های کثیف و ظاهری آشفته نشان داده می‌شوند و مدام در حال داد و فریادند؛ در مقابل، افراد ثروتمند در خانه‌های لوکس به موسیقی خارجی گوش می‌دهند و با ظروف گران‌قیمت غذا می‌خورند! این نماهای کلیشه‌ای که بارها در سینمای ایران تکرار شده، همراه با رفتارهای غیرطبیعی شخصیت‌ها، وضعیت را بدتر کرده است.

امیرعلی با بازی امیر آقایی، یک روانکاو است و انتظار می‌رود این ویژگی در برخورد با مهروز، کشمکش جالبی ایجاد کند. اما روانکاو بودن او نه تنها ربطی به قصه ندارد، بلکه به ابزاری برای بیان حرف‌های سازندگان فیلم تبدیل شده. جمله‌هایی که امیرعلی در جلسات انگیزشی می‌گوید، هیچ ارتباطی با روند اصلی فیلم ندارد.

در طرف مقابل، مهروز که قرار است از طریق رحم اجاره‌ای صاحب فرزند شود، هیچ ویژگی خاصی ندارد که بتواند داستان را پیش ببرد. در چنین شرایطی، نه تمایل او و نه ترسش برای مخاطب مهم نیست، و حتی شک و تردید همسر امیرعلی نسبت به او هم غیرواقعی و عجیب به نظر می‌رسد. وقتی شخصیت‌ها این‌قدر سطحی و نامنسجم باشند، تمام اتفاق‌های داستان در طول فیلم بی‌معنا می‌شود؛ چون مخاطب پیش از رسیدن به نقطهٔ اوج، با شخصیت‌ها ارتباط برقرار نکرده و برایش اهمیتی ندارد که چه سرنوشتی در انتظارشان است.

این موضوع را بهتر بشناسید با مطالعه نقد و بررسی فیلم آخرین مرد سیاهپوست در سانفرانسیسکو ( The Last Black Man in San Francisco ).

«بی‌مادر» یکی دیگر از فیلم‌های اجتماعی ضعیف در سال‌های اخیر است. مشکلات فیلمنامه باعث شده حتی پیام اصلی فیلم که تشویق به فرزندآوری است، به درستی منتقل نشود و به حاشیه برود. برای رساندن یک پیام از طریق سینما، باید شخصیت‌های باورپذیر و داستان جذاب وجود داشته باشد؛ چیزی که در «بی‌مادر» دیده نمی‌شود. احتمالاً هیچ‌کس جز سازندگان فیلم نمی‌داند چرا چنین اثری ساخته شده است!

 
نمره: 3/10
منتقد: میثم کریمی

توصیه می‌شود به مطالعه مقاله نقد و بررسی سریال «مرداب» ادامه دهید.