وعده آموزش و پرورش برای حمایت از خانواده‌ فرهنگیان در زمان جنگ

2 پاسخ

1. تابستان بود و گرمای هوا انگار با خبرهایی که از جنگ می رسید، سنگین تر شده بود. من، معلمی که همیشه فکر می کردم کلاس درس آخرین جایی است که جنگ به آن راه پیدا می کند، ناگهان خودم را در وسط یک نقشه عجیب دیدم. پیامک وزارت آموزش و پرورش رسیده بود: «مدارس به پناهگاه موقت تبدیل می شوند.»

   اولش فکر کردم اشتباه است. اما وقتی درِ مدرسه را باز کردم و خانواده هایی را دیدم که با چمدان های کوچک و چشمان خسته منتظر بودند، فهمیدم اینجا دیگر فقط جای تخته و گچ نیست. یکی از مادرها، دست فرزندش را محکم گرفته بود و زمزمه می کرد: «همه چیز خوب میشه…» ولی صدایش میلرزید.

   راستش را بخواهید، من هم ترسیده بودم. اما یک چیز عجیب بود؛ همان شب، در سکوت حیاط مدرسه، یکی از بچه ها آواز خواند. صدایش آرام آرام مثل موج پخش شد و ناگهان همه شروع کردند به خندیدن. در آن تاریکی، مدرسه برای اولین بار نه یک ساختمان، که یک خانه شد.

   حالا که به آن روزها فکر می کنم، می فهمم حمایت فقط اسکان دادن نیست. گاهی یک آواز ساده در دل شب، بیشتر از هر دستورالعملی آدم ها را به هم پیوند می زند. شاید وزارت آموزش و پرورش هم نمی دانست که مدارس چه جادویی می توانند بکنند…

2. مرسی، موفق باشید. 👏 💖 💙 ✅ ✌️