نقد و بررسی سریال محکوم

سریال محکوم

فهرست مطالب

سریال «محکوم» جدیدترین محصول شبکه نمایش خانگی است که با بازیگران شناخته شده و تیم سازنده مشترک با سریال «زخم کاری» ارائه شده است. از همان ابتدای تیتراژ، به وضوح یادآور همان سریال قبلی است. این شباهت تنها یک الهام‌گیری معمولی نیست، بلکه کپی دقیق و کامل به نظر می‌رسد؛ از نحوه فیلمبرداری و رنگ‌ها تا چیدمان صحنه‌ها، حتی نوع نماها و موسیقی پس‌زمینه. به نظر می‌رسد قرار بوده همان فضای تاریک، خشن و پر از درگیری و نگاه‌های پر از کینه را دوباره تجربه کنیم، فقط با نامی تازه و داستانی کمی تغییر یافته.

مشکل اصلی این است که «زخم کاری» خودش، با وجود استقبال زیاد، در فصل اول ضعف‌هایی در منطق داستان و پرداخت شخصیت‌ها داشت. حالا «محکوم» آمده تا همان راه را تکرار کند، اما با داستانی نامنسجم‌تر و ایده‌های تازه بسیار کم. کافی است چند دقیقه از قسمت اول را ببینید تا متوجه شوید نویسندگان به جای خلق موقعیت‌های باورپذیر، منتظر اولین فرصت هستند تا یک درگیری غیرمنطقی ایجاد کنند و داستان را پیش ببرند.

مقاله نقد و بررسی فیلم بدون احساسات جدی (No Hard Feelings) منبع بسیار خوبی برای یادگیری بیشتر است.

برای گسترش دانش خود، مقاله نقد و بررسی فیلم اطلس (Atlas) را مطالعه کنید.

پرداخت شخصیت‌ها نیز واقعاً ضعیف است. پسر جوان داستان – که با ازدواج مادرش مخالف است – از همان ابتدا به شکلی اغراق‌آمیز، بی‌عقل و غیرمنطقی نشان داده می‌شود. به جای اینکه دلیل مخالفت او در گفتگوها یا خاطرات گذشته بیان شود، نویسنده از همان صحنه‌های اول برچسب «مشکل روانی» به او می‌زند. او بی‌دلیل فریاد می‌کشد، ماشین را خراب می‌کند، اسپری می‌پاشد و به طور کلی جنجال به پا می‌کند، اما هیچ توضیحی درباره دلیل این رفتارها ارائه نمی‌شود.

سریال محکوم

در این صحنه، مادر و نامزدش (که توسط آقای تهامی و ساره بیات نقش‌آفرینی می‌شوند) واکنشی کاملاً بی‌احساس و دور از انتظار نشان می‌دهند؛ گویی در دنیایی دیگر سیر می‌کنند. نه اثری از نگرانی مادرانه دیده می‌شود و نه نشانه‌ای از خشم نسبت به این همه رفتار عجیب. گفت‌وگوهای میان آن‌ها چنان بی‌روح و خشک است که انگار بازیگران مشغول خواندن متنی آزمایشی و نهایی نشده هستند. این بی‌احساسی و ناتوانی در انتقال حس صحنه، حتی با وجود هنرپیشه‌های معروف نیز آزاردهنده به نظر می‌رسد.

در این مقاله نقد و بررسی فیلم Kingdom of the Planet of the Apes اطلاعات مفیدی آمده است.

توصیه می‌کنیم این مطلب نقد و بررسی فیلم استاد را حتماً بخوانید.

در این مقاله نقد بازی Stray اطلاعات مفیدی آمده است.

توصیه می‌کنیم این مطلب نقد و بررسی فیلم Mission: Impossible – The Final Reckoning را حتماً بخوانید.

ساره بیات در این مجموعه بدون شک یکی از ضعیف‌ترین اجراهای حرفه‌اش را به نمایش گذاشته. قرار بود زنی نگران، دلسوز و تحت فشار را ببینیم، اما در عمل با شخصیتی روبه‌رو شدیم که گویی هیچ هیجانی در خود ندارد. او جمله‌ها را بی‌حال ادا می‌کند و حتی در مواقعی که باید نرمی مادرانه یا خشم در چهره‌اش دیده شود، هیچ تغییر محسوسی در بیان و حالت صورتش مشاهده نمی‌کنیم. مشکل اصلی این است که او همان سبک همیشگی بازیگری خود را بدون هیچ تغییر و تازگی تکرار می‌کند.

اگر به این موضوع علاقه دارید، حتماً نقد فیلم مرد خاکستری (The Gray Man) را بخوانید.

شاید بزرگ‌ترین نقطه ضعف سریال، نحوه شکل‌دهی به بحران‌های داستان باشد. وقتی نخستین قسمت را تماشا می‌کنید، متوجه می‌شوید که نقطه اوج پایان بخش، بر پایه رویدادی پیش‌پاافتاده و غیرمنطقی بنا شده. این اشتباه دقیقاً همان چیزی است که پیش‌تر در آثاری مانند «زخم کاری» هم شاهد بودیم؛ یک اتفاق غیرمنتظره رخ می‌دهد، چند جمله ناتمام رد و بدل می‌شود و ناگهان یک مرگ غیرمنتظره یا بحران بزرگ، همه چیز را به هم می‌ریزد. به جای آنکه داستان مانند یک پازل به تدریج شکل بگیرد، سازندگان ترجیح می‌دهند یک‌شبه همه چیز را دگرگون کنند و روز بعد دوباره به روال معمول داستان بازگردند.

توصیه می‌کنیم حتماً مقاله نقد و بررسی فیلم تگزاس 3 را مطالعه کنید.

توصیه می‌کنیم حتماً مقاله نقد فیلم موقعیت مهدی را مطالعه کنید.

اطلاعات جامع‌تری در مورد این موضوع را در نقد و بررسی فیلم دره (The Gorge) پیدا کنید.

برای مطالعه بیشتر، به نقد ویدیویی فیلم No Hard Feelings سری سر بزنید.

سریال محکوم

ریتم سریال بسیار یکنواخت و قابل پیش‌بینی است. در هر قسمت یک مشکل پیش می‌آید، سپس شخصیت‌ها واکنشی ضعیف نشان می‌دهند، چند دیالوگ کسل‌کننده رد و بدل می‌شود و بلافاصله بحران بعدی شروع می‌شود. هیچ ایده جدیدی در داستان وجود ندارد و هیچ صحنه‌ای بیننده را شگفت‌زده نمی‌کند. حتی فضای بصری سریال که در ابتدا جذاب به نظر می‌رسید، خیلی زود تکراری می‌شود: نور کم و تاریک، همان میز و صندلی‌های تکراری و تعداد محدودی لوکیشن که حس خفقان و بسته بودن فضا را به بیننده منتقل می‌کنند.

توصیه می‌شود به مطالعه مقاله نقد و بررسی فیلم بروتالیست (The Brutalist) ادامه دهید.

نکته ناامیدکننده دیگر این است که «محکوم» به شدت از یک الگوی تقلیدی پیروی می‌کند و هیچ جرئتی برای نوآوری یا خلاقیت از خود نشان نمی‌دهد. می‌دانیم که سازنده این سریال قبلاً دستیار کارگردان «زخم کاری» بوده و حتی مهدویان نیز به عنوان مشاور در این پروژه همکاری داشته است. اما متأسفانه این همکاری منجر به خلق یک اثر برتر نشده، بلکه نتیجه کار بیشتر شبیه یک کپی ضعیف و بی‌روح از یک اثر نه‌چندان کامل است.

اگر سوالاتی دارید، مقاله نقد و بررسی فیلم جوجه تیغی به شما کمک خواهد کرد.

در اصل، مشکل بزرگ‌تر این است که بسیاری از سریال‌های شبکه نمایش خانگی به یک فرمول ثابت و تکراری وابسته شده‌اند: مقداری خشونت، چند صحنه درگیری و دعوا، نگاه‌های خشمگین و چند مرغ غیرمنتظره. این ترکیب در نگاه اول ممکن است تاثیرگذار باشد، اما وقتی در هر قسمت و هر سریال تکرار شود، دیگر اثر خود را از دست می‌دهد و فقط خسته‌کننده می‌شود.

برای گسترش دانش خود، مقاله نقد و بررسی فیلم The Fall Guy را مطالعه کنید.

نقد ویدئویی سریال «محکوم» را در ادامه ببینید:

برای درک عمیق‌تر این موضوع، مطلب نقد و بررسی فیلم شه سوار را بخوانید.

 

به نظر می‌رسد هدف «محکوم» این نیست که یک درام جنایی یا خانوادگی منسجم باشد، بلکه فقط می‌خواهد صحنه‌های مهیجی برای استفاده در تیزرها و کلیپ‌های شبکه‌های اجتماعی مانند اینستاگرام تولید کند. موقعیت‌های داستانی نه از منطق درونی اثر، بلکه به صورت مصنوعی طراحی شده‌اند تا تنها حس هیجان را القا کنند.

توصیه می‌کنیم این مطلب نقد و بررسی فیلم Beverly Hills Cop: Axel F را حتماً بخوانید.

در نهایت، باید گفت که «محکوم» نه به عنوان یک اثر مستقل حرف تازه‌ای برای گفتن دارد و نه حتی به عنوان ادای احترامی به اثر قبلی مانند «زخم کاری» موفق عمل کرده است. بازی‌های نه چندان قوی، دیالوگ‌های بی‌حالت، بحران‌های باورنکردنی و فضای بصری یکنواخت، همگی باعث شده‌اند که این سریال فرصت‌های خود در زمینه داستان‌پردازی و بازیگری را از دست بدهد. شاید برخی از بینندگانی که به فضای خشن و پرتنش «زخم کاری» علاقه دارند، برای چند قسمت سریال را دنبال کنند، اما بعید است این علاقه برای مدت طولانی باقی بماند. «محکوم» در نهایت، در دام همان فرمول قدیمی و تکراری افتاده است که سال‌هاست در شبکه نمایش خانگی استفاده می‌شود؛ فرمولی که در بلندمدت محکوم به فراموشی است.

اگر به این موضوع علاقه دارید، حتماً نقد و بررسی انیمیشن Elio را بخوانید.

توصیه می‌شود به مطالعه مقاله نقد و بررسی فیلم یقه سفیدها ادامه دهید.